بر اساس روش اتصال بین کابین آسانسور و سیلندر هیدرولیک، آسانسورهای هیدرولیک را می توان به دو نوع مستقیم-عملکرد و غیر مستقیم- طبقه بندی کرد.
1) سیستمهای عمل مستقیم{1} شامل یک پیستون است که مستقیماً روی کابین آسانسور یا چارچوب کابین آن عمل میکند. اتصال بین ماشین و پیستون باید انعطاف پذیر باشد. آسانسورهای هیدرولیک مستقیم{4}}به دستگاه ترمز ایمنی اضطراری یا تنظیم کننده سرعت نیاز ندارند. در نتیجه، ساختار خودرو سادهتر است و فضای بالابر مورد نیاز حداقل است. علاوه بر این، نیازی به بالا بردن طناب یا کابل در بالای ساختمان نیست. از آنجایی که کل بار خودرو به پایین گودال منتقل می شود، باید یک سوراخ نسبتاً عمیق عمودی حفر شود تا سیلندر هیدرولیک را در خود جای دهد.
2) سیستمهای عمل غیرمستقیم، پیستون را از طریق مکانیزم تعلیق (معمولاً طناب یا زنجیر) به قاب ماشین متصل میکنند. به طور کلی، نسبت جابجایی بین پیستون و کابین آسانسور 1:2 است، اگرچه نسبتهای 1:4 و 1:6 نیز استفاده میشود. آسانسورهای هیدرولیک غیرمستقیم{10}}به سوراخ عمودی عمیق نیاز ندارند. با این حال، از آنجا که آنها از طناب یا زنجیر استفاده می کنند، باید به یک تنظیم کننده سرعت و مکانیزم های دنده ایمنی مجهز شوند. از آنجایی که سیلندر هیدرولیک بالابر در کنار کابین آسانسور قرار گرفته است، فضای بالابر مورد نیاز تا حدودی بزرگتر از نوع عمل مستقیم{12}} است.
